Zoeken

Houdt U ze vast, als ik hen los moet laten (Jordanië - deel 1)



Op bezoek

Yesem, hij was een beetje boos. Op zondag kwam hij bij de kerk. Niet om de kerkdienst bij te wonen, maar om te vertellen dat hij teleurgesteld was in ons, de christenen uit Mafraq. ‘Jullie komen maar niet bij mij op bezoek, hè. Jullie zijn leugenaars.’ Het laat iets zien van de nood die er is in Mafraq. Er zijn 6.000 gezinnen die graag bezoek willen ontvangen van de kerk, maar er zijn slechts 500 gezinnen die bezocht kunnen worden: meer draagvlak is er niet. Een week lang draaiden wij als vrijwilliger mee in het bezoeken van gezinnen. Op maandag vertrokken we als eerste naar Yesem. Hij stond niet op de ‘lijst van 500’, maar het uitspreken van zijn wantrouwen richting ons maakte dat hij voor ons ineens bovenaan stond. Uiteraard gingen we met het spreekwoordelijke lood in onze schoenen richting zijn huis.

Daar zaten we. Op de grond in de huiskamer, ergens in het Midden-Oosten. Het heeft wel wat. Terwijl zijn vrouw ons mierzoete thee voorzette vertelde Yesem over hun leven in Jordanië. Zijn verhaal raakt me diep. In 2013 waren ze gevlucht uit Syrië. Geen werk, geen kansen voor hun kinderen om te werken aan een toekomst. Afhankelijk van financiële steun van de UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de VN. Ik vroeg of er geen mogelijkheden waren om naar een ander land te gaan. Yesem vertelde: ‘We werden uitgenodigd door de VS om naar Amerika te komen, maar we werden afgewezen. Ik heb 1,5 jaar in de gevangenis gezeten in Syrië tijdens de oorlog.’

Ik wist dat velen in Syrië de gevangenis zijn ingegaan; ze weigerden om in militaire dienst te gaan omdat ze het regime van Assad niet wilden steunen. Om die reden zitten ze ‘vast’ in Jordanië. Weg toekomst voor dit gezin. Van hun familie is een broer met zijn gezin kwijtgeraakt. Ze hebben al 3 jaar niets van hen gehoord. Drie andere broers zijn vermoord, waarvan een broer met zijn gehele gezin. Ieder woord dat je op dat moment over je lippen wilt laten komen, voelt als teveel. Hoeveel kan een mens verwerken… Verliezen… Dragen? Moet ik dit gezin als rijke westerling gaan vertellen dat God echt voor ze zorgt en dat Hij leeft? Dat er in Hem geen onrecht is?

David, een vrijwilliger uit Amerika, doet een poging. Hij vertelt over zijn rotsvaste geloof en vertrouwen in God en in Jezus Christus. Hoe hij de vaderlijke zorg van God ervaarde in zijn leven toen zijn eerste vrouw werd vermoord en later zijn tweede vrouw aan kanker overleed. ‘He is a good, good Father. That’s why we came here. To share His hope and goodness. To let you know that there’s something higher and bigger. This life is full of suffering, pain and dead, but God is preparing eternal perfect life with Him, for everyone who believes.’


Jordaanse maaltijd

We zagen hoe Yesem het levensverhaal van David op zich liet inwerken en hoe hij luisterde naar zijn getuigenis over God. We vroegen of we mochten bidden voor hem, en waarvoor. Hij vertelde ons dat hij God graag zou willen vragen om wereldvrede en om een goede toekomst voor zijn kinderen. Toen we na het gebed wilden gaan kwamen we niet weg. ‘Jullie moeten met ons mee eten. Jullie zijn nu mijn broers en zussen. Komen jullie snel weer terug?’ Zijn uitspraak over broers en zussen bleef bij me hangen. Dat zeggen moslims nooit tegen christenen.

Yesem, de man die boos was. De man die we liever niet wilden bezoeken omdat we er tegenop zagen. De man die niet lachte. De man die niets had, maar die ons zoveel hoop gaf. De asielzoeker, die zomaar in Nederland terecht had kunnen komen. De man die ons broers en zussen noemde. Ons eten en drinken gaf (Mattheüs 25). Het was onvergetelijk!

Dit is deel 1 van een aantal blogs over mijn bezoek aan Jordanië.

#Jordanië #Vluchtelingenhulp #Juridisch #Gave #Christelijk #AliesKoetsiervanArk